Do przeróbki zostałam zmuszona, nie to że mi się chciało. Nie będę opisywać mojego rozczarowania, gdy zakupiony sweter dokładniej obejrzałam w domu. Tak właśnie bywa, gdy robi się zakupy w sh w dniu dostawy. W czasie łowów niekiedy trafia się na "ranne sztuki";) Zainwestowałam sporo, bo sweterek 100% wełny kosztował mnie aż całe 16 zł. Prawdę mówiąc kupiłam go mężowi, który od początku był mu przeciwny, bo fason nie taki, to nie jego kolorystyka, a ja się uparłam, a trzeba było męża posłuchać. Jednak nie ma tego złego... Mam teraz wielgachny sweterek do rurek na wiosnę.

Tuż przed nadejściem mroźnej zimy udało mi się ukończyć komin i czapkę. Komin miał być początkowo szalikiem, ale z biegiem czasu zmieniła się koncepcja. Oj, dużo tego czasu upłynęło, jakieś 2-3 lata. Połowa zrobionego szalika leżała sobie w wiklinowym koszyczku i pokrywała się coraz to grubszą warstwą kurzu. Ja niestety tak często mam, że coś zaczynam i nie kończę. Wracając do szalika, który został kominem, powstał on z połączenia brązowej moherowej włóczki i niebieskiej bawełny. Brąz onegdaj stanowił wielce nieudany sweter, który misternie wydziergałam, bardzo nieumiejętnie wyprałam i rzuciłam w kąt. I nastąpiła brązu reaktywacja, ale dodałam coś świeżego, bo jednak jest trochę w tym prawdy, że brąz postarza. Tak mówią i chyba coś w tym jest, bo po dodaniu niebieskiego w dwóch odcieniach, wszystko jakoś inaczej zagrało. 

Kolejna sukienka inspirowana latami 50., projekt został zaczerpnięty ze Świata Mody nr 30 z roku 1957.  Mój szanowny Pan Mąż krótko skwitował dzieło mojej dzielnej krawcowej - "elfi strój", a mnie nazwał "strażniczką garnca złota". No, może coś w tym jest, ale sukienka bez wątpienia jest bardzo oryginalna. Kolor jest niesamowity, bardzo soczysty i odważny, tak bardzo, że nie miałam oporów, aby zieloną wełenkę połączyć z limonkową podszewką. Premierowy występ w wyżej wzmiankowanej sukience nastąpił w czasie Wigilii pracowniczej, zdecydowanie wyróżniałam się z tłumu, wszyscy oczywiście w czerniach ze złotymi lub srebrnymi dodatkami, a ja jak zwykle inaczej. Często ta inność jest zupełnie przypadkowa, ale czasami, w przypływie szaleństawa, zupełnie zamierzona.

Wszystkim zaglądającym do mnie życzę zdrowych, pogodnych Świąt spędzonych w cieple rodzinnym. Serdecznie pozdrawiam. Sylwia

Serdecznie dziękuję wszystkim tym, którzy doceniają moją pracę i chwalą moje wytwory. Przygotowałam jeszcze kilka sztuk, ale tylko część zdążyłam sfotografować, reszta już trafiła do nowych właścicieli.

Rozpoczęłam świąteczną produkcję moich wytworów decoupage, trafią na akcję charytatywną, czyli w 100% szczytny cel. Miałam sobie odpuścić w tym roku działalność "artystyczną";) z praktycznej przyczyny, nie chcę, aby rynek się zbytnio przesycił. Jednak koleżanka poprosiła mnie o pomoc, a że asertywna nie jestem, to i nie odmówiłam, chociaż przesilenie jesienno-zimowe daje mi porządnie w kość. Zawzięłam się i popełniłam kilka rzeczy.

 W niedzielę zdałam sobie sprawę, że mój blog ma już 2 lata. Jak ten czas leci;)

Dzisiaj prosto i w kratę, tak jak to bywało w latach 60. W końcu mam możliwość zaprezentowania sukienki, która została uszyta już wczesną wiosną. Powstała wg wzoru z roku 1966 zamieszczonego w dodatku "Świata mody". Wełenka, z której uszyta została sukienka, jest miękka i bardzo przyjemna. Gdy mam problem, co na siebie włożyć, powyższa sukienka jest zawsze niezawodnym rozwiązaniem. Często zakładam ją do pracy, spisuje się świetnie, nosi się ją z przyjemnością, a i zawsze przyciąga uwagę ciekawym fasonem.

Już dawno zauważyłam, że wełna i krata żyły w bardzo dobrej komitywie w latach 50. Ale kokardy, kokardki, kokardeczki też wielokrotnie próbowały się przyłączyć do tak zacnego towarzystawa. Ja postanowiłam z lekka zaszaleć i połączyć wszystko razem. A oto moja nowa sukienka - połączenie wełny, kraty i kokardy. Podobno od nadmiaru głowa nie boli, to jeszcze uznałam, że dół sukienki będzie (przecież bardzo modną w latach 50.) bombką.

Sukienka została uszyta przez młodą i zdolną krawcową, właścicielkę pracowni krawieckiej MARGO. Wyczarowała kreację przypominającą sukienkę z BURDY, ale z którego roku to nie wiem. Sukienka może nie jest idealna, bo nie wszędzie dało się złączyć w doskonały sposób kratki. Przyczyna była prosta, malutki kawałeczek materiału, ale tak mi się on podobał, że chciałam koniecznie mieć z niego sukienkę i nic innego. Po założeniu niedoskonałości nie są wcale zauważalne.

A jeszcze prezentuję mój imieninowy zakup - nowiutki i śliczniutki manekin ze sklepu GRAŻKA.

Dzisiaj blisko ciała i krótko, tak jak to bywało na przełomie lat 50. i 60. Wyrazistości dodaje bluzka w moich ulubionych kolorach z pięknym obrazkiem i lakierowane (podobno modne w tym sezonie, tak wyczytałam w babskim piśmie) botki.

Tylko psiuńcio nie pasuje do paniusi Glamour Style;0 Nie mogłam sie go pozbyć, chciał koniecznie wziąć udział w sesji.

Moja szafa niestety nie jest z gumy i już nie mieszczą się nowe nabytki, a mnie ciągle mało. Kto lub co jest w stanie powstrzymać szaloną zakupoholoczkę. Rodzina już się poddała i zaniechała prób. Spoglądają tylko z pobłażaniem. Do bankructwa Pana Męża nie doprowadzę, bo aż taka wybredna i kosztowna nie jestem. Zakupy w szmateksach nie są aż tak drogie;) I tak sobie bezkarnie szaleję, ale ostatnim przebłyskiem świadomości zauważam, że przeginam. Muszę się chociaż z paroma rzeczami rozstać. Z żalem wystawiam na sprzedaż vintage sweterek. Cudo, mam go od wielu lat, ale właściwie nie nosiłam, gdyż jest dla mnie za duży. Jest to typowe M/38. Dobrze by było, gdyby jakaś miłośniczka retro/vintage to maleństwo przygarnęła. Naprawdę warto.

Rozpinany sweter w kolorze ecru. Stan idealny (raz założony i wyprany). Skład z metki: 80% wełna moher, 20% akryl. Doskonała jakość. Wygląda rewelacyjnie, idealnie będzie się komponowała ze zwiewnymi sukienkami. Wymiary bez rozciągania: pas 33cm, biust 43cm, dł. rękawa 62cm.

Sweterek wystawiłam na Allegro za symboliczną kwotę 20 zł + 5zł koszt transportu.